اللهم عجل لولیک الفرج

پرگشایم

خوش دارم که در نیمه های شب در سکوت مرموز آسمان و زمین به مناجات برخیزم. با ستارگان نجوا کنم و قلب خود را به اسرار ناگفتنی آسمان بگشایم. آرام آرام به عمق کهکشانها صعود نمایم، محو عالم بی نهایت شوم . از مرزهای علم وجود  در گذرم و در وادی ثنا غوطه ور شوم و جز خدا چیزی را احساس نکنم.

توکل و رضا

" ترا شکر می کنم که از پوچی ها ، ناپایداری ها ، خوشی ها و قید و بندها آزادم کردی و مرا در طوفانهای خطرناک حوادث رها ننمودی، و درغوغای حیات، در مبارزه با ظلم و کفر غرقم کردی، لذت مبارزه را به من چشاندی ، مفهوم واقعی حیات را به من فهماندی... فهمیدم که سعادت حیات در خوشی و آرامش و آسایش نیست ، بلکه در جنگ و درد و رنج و مصیبت و مبارزه با کفر و ظلم و بالاخره در شهادت است.

خدایا ترا شکر می کنم که به من نعمت " توکل " و " رضا" عطا کردی، و در سخت ترین طوفانها و خطرناکترین گردابها، آنچنان به من اطمینان و آرامش دادی که با سرنوشت و همه پستی ها و بلندیهایش آشتی کردم و به آنچه تو بر من مقدر کرده ای رضا دادم.

خدایا در مواقع خطر مرا تنها نگذاشتی ، تو در کویر تنهایی، انیس شبهای تار من شدی، تو در ظلمت ناامیدی، دست مرا گرفتی و کمک کردی... که هیچ عقل و منطقی قادر به محاسبه پیش بینی نبود، تو بر دلم الهام کردی و به رضا و توکل مرا مسلح نمودی، و در میان ابرهای ابهام و در مسیری تاریک، مجهور و وحشتناک مرا هدایت کردی."

می خواستم شمع باشم

" همیشه می خواستم که شمع باشم ، بسوزم ، نور بدهم و نمونه ای از مبارزه و کلمه حق و مقاومت در مقابل ظلم باشم . می خواستم همیشه مظهر فداکاری و شجاعت باشم و پرچم شهادت را در راه خدا به دوش بکشم. می خواستم در دریای فقرغوطه بخورم و دست نیاز به سوی کسی دراز نکنم. می خواستم فریاد شوق و زمین وآسمان را با فداکاری و آسمان  پایداری خود بلرزانم. می خواستم میزان حق و باطل باشم و دروغگویان ومصلحت طلبان و غرض ورزان را رسوا کنم. می خواستم آنچنان نمونه ای در برابر مردم به وجود آورم که هیچ حجتی برای چپ و راست نماند،  طریق مستقیم روشن و صریح و معلوم باشد، و هر کسی در معرکه سرنوشت مورد امتحان سخت قرار بگیرد و راه فرار برای کسی نماند..."

در سرزمین کفر ، تو بودی

" خدایا می دانی که در زندگی پرتلاطم خود، لحظه ای تو را فراموش نکردم.همه جا به طرفداری حق قیام کرده ام. حق را گفته ام. از مکتب مقدس تو در هر شرایطی دفاع کرده ام. کمال و جمال و جلال تو را به همه مخالفان و منکران وجودت عرضه کرده ام و از تهمت ها و بدگویی ها و ناسزاهای آنها ابا نکردم. در آن روزگاری که طرفداری ازاسلام به ارتجاع و به قهقراگری تعبیر می شد و کمتر کسی جرأت می کرد که از مکتب مقدس تو دفاع کند، من در همه جا، حتی در سرزمین کفر، علم اسلام را بر می افراشتم و با تبلیغ منطقی و قوی خود، همه مخالفین را وادار به احترام می کردم و تو ای خدای بزرگ! خوب می دانی که این فقط بر اساس اعتقاد و ایمان قلبی من بود و هیچ محرک دیگری جز تو نمی توانست داشته باشد."

دنیا

" دنیا میدان بزرگ آزمایش است که هدف آن جز عشق چیزی نیست. در این دنیا همه چیز در اختیار بشر گذاشته شده، وسایل و ابزار کار فراوان است، عالیترین نمونه های صنعت، زیباترین مظاهرخلقت، از سنگریزه ها تا ستارگان، از سنگدلان جنایتکار تا دلهای شکسته یتیمان، از نمونه های ظلم و جنایت تا فرشتگان حق و عدالت، همه چیز و همه چیز در این دنیای رنگارنگ خلق شده است. انسان را به این بازیچه های خلقت مشغول کرده اند. هر کسی به شأن خود به چیزی می پردازد، ولی کسانی یافت می شوند که سوزی در دل  و شوری در سر دارند که به این بازیچه راضی نمی شوند. این نمونه های زیبای خلقت را دوست دارند و می پرستند.

تو مرا عشق کردی

" خدایا تو مرا عشق کردی که در قلب عشاق بسوزم. تو مرا اشک کردی که در چشم یتیمان بجوشم. تو مرا آه کردی که از سینه بینوایان و دردمندان به آسمان صعود کنم. تو مرا فریاد کردی که کلمه حق را هر چه رساتر برابر جباران اعلام نمایم. تو مرا در دریای مصیبت و بلا غرق کردی و در کویر فقر و حرمان تنهایی سوزاندی. خدایا تو پوچی لذات زودگذر را عیان نمودی، تو ناپایداری روزگار را نشان دادی. لذت مبارزه را چشاندی. ارزش شهادت را آموختی."

سه طلاقه

" من دنیا را طلاق دادم. خدای بزرگ مرا در آتش عشق و محبت سوزاند. مقیاسها و معیارهای جدید بر دلم گذاشت و خواسته های عادی و مادی و شخصی در نظرم حذف شد. روزگاری گذشت که دنیا و مافیها را سه طلاقه کردم و ازهمه چیز خود گذشتم. از همه چیز گذشتم و با آغوش باز به استقبال مرگ رفتم و این شاید مهمترین و اساسی ترین پایه پیروزی من در این امتحان سخت باشد."

آرامش غروب

" خوش دارم آزاد از قید و بندها درغروب آفتاب بر بلندای کوهی بنشینم و فرو رفتن خورشید را در دریای وجود مشاهده کنم و همه حیات خود را به این زیبایی خدایی بسپارم و این زیبایی سحرانگیز، با پنجه های هنرمندش با تار و پود وجودم بازی کند، قلب سوزانم را بگشاید، آتشفشان درد و غم را آزاد کنم، اشک را که عصاره حیات من است، آزادانه سرازیرنمایم، عقده ها و فشارهایی را که بر قلب و روحم سنگینی می کنند بگشایم . غم های خسته کننده ای را که حلقومم را می فشرند و دردهای کشنده ای که قلبم را سوراخ سوراخ می کند، با قدرت معجزه آسای زیبایی تغییر شکل دهد و غم را به عرفان و درد را به فداکاری مبدل کند و آنگاه حیاتم را بگیرد و من دیوانه وار همه وجودم را تسلیم زیبایی کنم و روحم به سوی ابدیتی که نورهای زیبایی می گذرد پرواز کند و در عالم آرامش و طمأنینه از کهکشانها بگذرم و برای لقاء پروردگار به معراج روم و از درد هستی و غم وجود بیاسایم و ساعتها و ساعتها در همان حال باقی بمانم و از این سیر ملکوتی لذت ببرم."

ای خدای بزرگ آن قدربه ما عظمت روح وتقوا عطا کن که همه وجود خودرا با عشق ورغبت قربانی حق کنیم.
خدایا آن چنان تار وپودوجود مارا به عشق وجود خود عجین کن که در وجودت محو شویم.
خدایا مارا از وجود گرداب خودخواهی واز گردباد هوا وهوس نجات ده وبه ما قدرت ایثارعطا کن.
خدایا در این لحظات سخت امتحان نور ایمان را بر قلب ما بتابان ومارا از لغزش نگاه دار.
خدایا مارا قدرت ده که طاغوت خودپرستی را به زیر پا افکنیم وحق حقیقت را فدای منفعت های شخصی نکنیم.
شهید دکتر مصطفی چمران

مناجات شهید دکتر چمران

تعارف که نداریم ... نوشته های من سرگذشت کلمات پریشان و سرگردانیست که ترکیبشان خزعبلاتیست که قرار نیست در هیچ کجای تاریخ ماندگار شوند.

دل و مغزم میترکند و انگار تمام چیزهایی که یاد گرفته ام هیچکدامشان به هیچ کاری نمی آیند.
خوش خیال بودم ... فکر میکردم که یاد گرفته ام «خوب» را میشود با نشانه ها و علامتها پیدا کرد. لحظه های عمر را به دنبال نشانه ها و کشف آنها گذراندم تا «خوب» را پیدا کرده باشم. پرنده ای که رد میشد... بادی که میامد و بارانی که نمی آمد. ابرها، برگها ...

اما ...حالا به «خوب» و «بد» شک کرده ام. به تمام علامتها و نشانه ها مشکوک شده ام. به خیر و شر بودنشان. به همه راهها و مسیرهای رفته و نرفته. به همه تجربه ها و پندهایی که برای یاد گرفتنشان عمری گذشت.
پشیمان نیستم. فقط کاش میفهمیدم.
اگر میفهمیدم، چیزی که به نظر ما خیر و برکت و سلامته، همون چیزیست که برای خدا و سرنوشت این دنیا خیر و درسته... اونوقت اینهمه روزها حرام نمیشدند.

تورا به خدا برای خودمان دعا کن که خواسته های «خیر» ما همان خواسته های «خیری» باشد که روح جهان خواسته.

نظرات دیگران : 277 پیام

بال را معنی کن تا پر هوش من از حسادت بسوزد
چهارشنبه 6 تیر 1386 - 11:15:41

اعتراف میکنم ...
با اینهمه حرفهای نگفته، دروغ گفتم که حرفی ندارم. راستش رو بخواهی طاقت اینهمه سوال رو یکجا نداشتم. جوابهای شروری که هرکدومشون میتونست جرقه ای برای درست شدن یک شعله جدید باشند.
باور میکنی یا نه ... هنوز «درست» رو یاد نگرفته ام. درس سختی که هر روز و شب تمرینش میکنم و میخوانمش و میبینمش و همیشه هم مردود میشوم.
برای اینکه روزگار رو بی دردسرتر بگذرانیم، تو نپرس. چقدر به ما خوش میگذشت فقط اگر نمیپرسیدی.
به هرحال... میگذرونیم... یعنی درستش این میشه : باید بگذرونیم.

نظرات دیگران : 91 پیام

تو شگرف، تو رها، و برازنده خاک
شنبه 1 اردیبهشت 1386 - 18:17:47

سفره ای که پهن شد، اینبار خالی از دلتنگی بود.
فقط... بوی گلاب بود و گلهای بی ریشه و درحال مرگ.
بین آنهمه سکوت، مرور یک خط از قصه های تو برای گفتن تمام خاطراتم بس بود.
راستش را بخواهی... قصد دیدار، هرچه بود از نیاز بود... به خدای بزرگ تو.
و تو چه صادقانه هرچه مرهم داشتی، رو کردی وقتی دیدی از نشان دادن زخمهایم شرم دارم.
حالا تمام غرور من از با تو بودن این است که از پشت پنجره ای که تو باز کردی، گاهی خدای تو را میبینم که ساده و صبور، آب و خاک و هوا را نوازش میکند و تو آنطرفتر، درسایه یک درخت، آوازهای خدا را زمزمه میکنی.

نظرات دیگران : 83 پیام

هر یک از ما آسمانی داشت در هر انحنای فکر
چهارشنبه 16 اسفند 1385 - 20:18:8

هنوز یادم هست ؛
روزهایی که نعره ها و داد و بیدادهایم را گوش شنوایی نبود. پاسخ، نیشخندی بود که کاش ، لااقل از روی عادت نبود.
حالا گاهی گوشها برای شنیدن کوچکترین نجواهایی که در دلم میچرخند، تیز میشوند تا بلکه سوژه تفریح امروز صاحبانشان باشند.
هنوز روی خیلی از دیوارهای کوچه های خلوت و قدیمی خیابان حافظ، به دنبال رد و اثر مشتهایم میگردم. (نشانیشان را از ته سیگارهای آشنا میشناسم)
هنوز لابلای کتابهای نوجوانی، دستنوشته های کودکی روی کاغذهای کاهی و ناسور و زردشده، خاک میخورند و برای سراغ گرفتنشان، حوصله نیست.
این روزها، صدای داد و فریادی نیست تا بگویی یاغی و عاصی شده ای.
تا بگویم اینها از عصیان نیست که از عقیده است. عقیده هایی که نمیخواستم عقده شوند.
قرارمان این نبود... اما...
مختصر انگیزه ای آمده که تا حرام نشده باید آنرا به کاری زد.
بقیه اش با خدای تو.

نظرات دیگران : 48 پیام

حسرتی با حیرتی آمیخت
سه شنبه 8 اسفند 1385 - 18:55:23

حکایت عجیبیه و خوب میدونم انتظار زیادیه که بخوام همه چیز رو اونجور که هست بدونی وقتی خودم نمیدونم این حکایت از کجا شروع شده.
شاید حکایت ما، کوچیکتر از این حرفها باشه و من زیادی بزرگش کرده ام.
هرچی که هست روی دلم بدجوری قلمبه شده.
اصلا میدونی چیه ؟ قضیه اونقدرها هم مهم نیست.
راستش، دیگه این روزها، واسه صحبت کردن ازش، حوصله نیست. اصلا گفتنش مگه چیزی رو عوض میکنه ؟
این حکایت رو هرکی که شروع کرد، خودش میدونه چجوری تمومش کنه.
شاید زور من اونقدر باشه تا کاری کنم که نقطه آخر این حکایت تکراری با بقیه نقطه ها فرق داشته باشه.
اگه میگم راضیم و خدا رو شکر .... همون خدا میدونه که این رو از ترس این گفته ام تا همین چیزهای بهم ریخته رو از دست ندم.
کاش این حکایت، یه جورایی، درست و حسابی تموم بشه.

نظرات دیگران : 16 پیام

پشت سر ، خستگی تاریخ است !
یکشنبه 17 دی 1385 - 09:26:35

- هیچ وقت نخواسته ام جای فرشته ای باشم که تاریخ را مینویسد.
روزهای تکراری، داستانهای تکراری، سرنوشتهای تکراری .
بیچاره فرشته ...
روز آخر، تمام یادداشتهای او ، کوچکترین نقطه عالم را هم پر نخواهد کرد.

- وقتی امید در بهشت نیست، پس برای زمین معجزه است. و من هنوز با «امید» زنده ام.

نظرات دیگران : 44 پیام

ابری نیست، بادی نیست ...
شنبه 13 آبان 1385 - 20:02:11

وقتی دیگه حرفی برای گفتن نمونده بود، گفت :
خب... همه چیز رو گفتیم و همه جا را دیدیم. حالا بگو چی داری و به کدومش افتخار میکنی ؟
صبر نکردم. فوری گفتم : هیچی ... تا هستم، همه چیز و هرچیز مال بقیه. اونی که مال منه و نمیذارم کسی ازش مایه بذاره، آبرو و شرفمه.

گذشت ...

حالا پشیمون نیستم ازاینکه چیزهایی که شاید همه فکر میکردند مال منه، برداشتند و بردند و دمی خوش گذروندند.

اما من ساده هنوز منتظر باد و بارونم و یه رهگذر تا امانتیهام رو اگه عمری باشه با یه چیز بهتر (به خیال خودم) تاخت بزنم.

نظرات دیگران : 51 پیام

دنیای به ته نرسیدنی آبی ...
شنبه 1 مهر 1385 - 20:19:31

جدیدا هیچ چیز این دنیا نمیتونه حال من رو بگیره. هرچند که با هیچ مرام این دنیا کنار نمیام.
یه جورایی انگار مطمئن شده ام که نمیتونم پا به پای این دنیا و چرخیدنهاش بزرگ بشم. اما همینکه بزرگ میشم، بهم غرور میده . مطمئن میشم که برای انجام یه کاری اومده ام که لااقل حتی اگه نمیتونم انجامش بدم، میتونم برای رسیدن به اون فکر کنم.
همینکه میتونم به یه خدا توی یه برگ روی یه شاخه وسط یه جنگل بزرگ فکر کنم و به جاش معنای رشد رو مرور کنم، برام کافیه.
چندتا جای دنج و خلوت هم دارم که میتونم دلم رو غافلگیر کنم و گاهی ببرمش هواخوری و توی این فاصله پکی به سیگار بزنم و چندثانیه ای از عمر دود شده رو ، ساکت و آروم به باد بدم.
اوضاع خیلی هم بد نیست...
فقط... کاش ، ایکاشها نبودند.

نظرات دیگران : 46 پیام

شهر من گم شده است ...
یکشنبه 15 مرداد 1385 - 20:48:42

نگران تنهایی های من نباش رفیق !
خیال میکنی غریبه ام، اما اینجا شهر من است.
توی شهر من، پر از کوچه های پهن و درختهای بلنده که میشه شبها برحسب اتفاق، یکیشون رو کشف کرد و توی تاریکی سری چرخوند و قصرهای کوچیک و بزرگش رو سیاحت کرد.
شهری که میدونم اگه دیر بجنبم، همراه خیلیهای دیگه ، توش گم میشم و حتی اسمش رو هم فراموش میکنم.
باکی نیست ...
به حافظه ام و به خاطراتش اعتماد میکنم تا تحمل تنهاییها و رنگهای بی قافیه کوچه هاش برام راحتتر بشه.
اما یک روز، شاید یک نفرین ... یا نه ...
نفرین، تفریحی بیش نیست برای خیالی خمیری
شاید یک نخواستن...
آره ... 
یک نخواستن ، هیولاهایی ساختند که حالا کابوس شبهای رخوت و خستگی من شده. هیولاهایی که از دیدن زخمهای یکدیگر و ناکار کردن و جویدن همدیگر سیرایی ندارند.
شاید زندگی تا بوده واقعا همین بوده. با همه دیوها و هیولاهایش که حالا انگار از قصه ها دلزده شده اند.
همه چیز انگار از یک نخواستن میاید.
نخواستن برای بیرون رفتن از این شهرفرنگ که دیوارهای طلایی و قشنگش، روزی برق و جلایی داشت و حالا دیوارهای قهوه ای و زنگار گرفته، همه طرف ، باقی مانده و اندک چشمانی که انتظار دیدن چهره ای از دریچه های این شهر فرنگ را با تمام عمرشان تاخت میزنند.
میگویند ... شهرفرنگی، در گوشه ای از همین شهر، برج میسازد و به اسم قصر میفروشد به من و شما.
باید تا اسم شهرم فراموش نشده...
باید با تمام خورده اراده های باقیمانده ...
باید راهی به دریچه های این شهرفرنگ پیدا کنم تا پیش از پرواز، نگاهی از بیرون به این شهر بیندازم تا لااقل تمام خاطراتم را با مردمان این شهر مرور کرده باشم.
خب... خدا را شکر دیگر غمی نیست.... همه چیز بر وفق مراد است و خوب.
گفتم که ... نگران تنهاییهای من نباش، رفیق !

نظرات دیگران : 43 پیام

و صدایم چون مشتی غبار فرو نشست
پنجشنبه 4 خرداد 1385 - 10:54:10

سکوت نه از بی صداییست.
نفس هست و حرف هم.
ناگفته ها و گفته شده ها. شنیده ها و نشنیده ها.
سکوت از نبودن بغض نیست. از بی دردی نیست.
سکوت از عادت نیست. از روزمرگی و فراموش شدگی. از خواب و رخوت و بی حوصلگی. از دلتنگی.
سکوت از فریادهای در گلو مانده است و نعره هایی که هیچ وقت شنیده نشد.
همه چیز هست و گوشی نیست برای شنیدن. جز سکوتی که گاه و بیگاه همدم فریادهایی است که بی خبر و ناخواسته از روزهایی دور میاید.
از دلتنگیهایی که فراموش شده. از خیانتهایی که به روزگار شده.
نه انگار.... باز هم حرفی نیست.

نظرات دیگران : 81 پیام

سنگ بر جا همچنان خونسرد می ماند
یکشنبه 2 بهمن 1384 - 17:02:21

۱- مهره های شطرنج رو دوست دارم، اما از اینکه هدایت یه لشگر به دست منه، میترسم.
حریفم خوب بازی نمیکنه. شاید چون اون این بازی رو خیلی بهتر از من بلده، اینطور فکر میکنم.
از وزیر خوشم نمیاد اما بهم یاد داده اند که خیلی کارها میتونه بکنه. حیف که جلوش یه عالم سرباز وایستاده.
تلاش میکنم تا دیرتر مات بشم.
از تموم اینها نمیترسم. از این میترسم که وقتی که مات میشم، هنوز خیلی از مهره هامو حرکت نداده باشم. خدا کنه آخر این بازی به خیر تموم بشه.

۲- صداش، رفاقت همیشگی رو نداشت. خیلی سخت میشد توش صمیمیت قبل رو پیدا کرد. چشمهامو که بستم، دورها یه چیزایی دیدم که داشت از من دورتر میشد. اگه خودش اینطور خواسته، پس حرفی ندارم. فقط ایکاش خودش رو برای کارهای کوچیک و بی ارزشی که قبلا براش انجام دادم، مدیون نمیدونست. اون نمیدونه که اگه فکر میکنه مدیون منه (اگه اینطور فکر میکنه)، شاید برای سکوت من مدیونه.

۳- دوباره رفتم پیش سهراب. وقتی دلم خیلی پر میشه سر از اونجا در میارم.
یا نه... وقتی حرف دارم و کسی نمیشنوه یا نیخواد بشنفه ، کوله بارم رو بر میدارم.
اونجا خوش نمیگذره، اما خوب میگذره.
توی اونهمه همهمه، فرصتی بود تا من هم حرف بزنم.
چقدر دلم میسوخت. چه صبوره ، سنگ سفید سهراب !

۴- آهای ! با توام !
برگشت و به من نگاه کرد. دست و پام رو گم کردم. آخه اون هیچ وقت بر نمیگشت. چرا اینجوری نگاهم میکرد ؟ مگه به من بدهکار نیست ؟ شاید من بهش بدهکارم ؟! اصلا چی میخواستم بگم ؟!
- ببخشید ! مزاحم شدم ... شما کار خودتونو بکنید !
برگشت و رفت و مثل همیشه، کار خودش رو کرد.
و من هنوز یادم نمیاد چرا صداش کردم.
به هرحال... باز صداش میکنم.

نظرات دیگران : 98 پیام

بیکران ریگستان سکوت
جمعه 18 آذر 1384 - 19:34:29

- چقدر فرق کرده ای !
- خب همه چی فرق کرده. منم مثل همه چیز.
- تو کوچیک شدی ، یا دنیا بزرگ شده ؟
- دنیا تا همیشه، همین دنیاست. ریگ همین ریگه. حجم، همین حجمه.
- اما سبز، دیگه سبز نیست. آبی ، آبی نیست.
- قرارمون صحبت از رنگ نبود. یادت هست... گفتی رنگ، واسه چشمها درست شده نه برای دل. خودت گفتی به چشمهات اعتماد نمیکنی.
- آره، یادمه. ولی میدونی چیه ؟ یه چیزایی، منو داره میترسونه. هرچی بیشتر میفهمم، بیشتر میترسم.
- خب، طبیعیه. تو داری توی مسیری راه میری که همه تابلوهاش زنگار گرفته و کسی رو پیدا نمیکنی که راه درست رو نشونت بده. همه میگن راه درست همینیه که من توشم. تو راه خودت رو انتخاب کردی و هی داری میری جلوتر. میدونم. مبهمه. این ترسناکه.
- ترسناکتر وقتیه که تو حرف نمیزنی. از سکوتت میترسم.
- اما خودت گفتی، برای این دلتنگی همیشگی، پاداشی جز سکوت نیست.
- برای این بود که چیز دیگه ای نداشم. دستام خالی بود.
- مثل اینکه حواست نیست. تو بهترین چیزی رو که داشتی بهم دادی.
- نمیدونم. به خدا نمیدونم. اصلا ... اصلا برای چی اومدم سراغ تو ؟
- چون فکر کردی دلت داره کوچیک میشه. یادت باشه، تا ریگ همون ریگه، منم همون دلم. از ریگ و از خاک و از سردی خاک نترس. قوی باش ! پاتو محکم بزار روش. همه این ریگها از نسل تو هستن. باهاشون غریبی ؟
- نه . ازشون نمیترسم . باهاشون رفیقم. چون قراره بیشتر عمرم رو باهاشون زندگی کنم. اون موقع، من میشم تو . اونوقت میفهمم که چقدر کوچیک بودی یا چقدر بزرگ .
- همون موقع امانتت رو پس میگیری.
- کدوم امانت رو ؟
- سکوت

همه جا ساکت شد. من موندم و سکوت.
باز هم یه عالم سوال بی جواب.
خسته شدم. فقط راضیم به اینکه هنوز دارم راه میرم و باکی ندارم.
چراغ نفتی کهنه که ارثیه خاندان نشناخته ام هست، با منه و هنوز خاموش نشده و راه هم هنوز که هنوزه ادامه داره.
مقصدم، شاید، اول یه راهه. یه راه درست.
خدا کنه راه درست ، همین باشه.
بالاخره یه روز میفهمم... یه روز، یه شب.
آره ...
گیرش میارم.

نظرات دیگران : 42 پیام

در تاریکی بی آغاز و بی پایان ...
یکشنبه 10 مهر 1384 - 21:54:21

- همیشه یواش و بی صدا میاد. تو کوچه، تو خیابون، تو جایی که بهش میگن خونه. اما همیشه پرسر و صدا میره.
نه .... انگار هیچ وقت خیال رفتن نداره. همیشه هست. فقط گاهی عصبانی میشه !
وقتی صبح توی آینه پلکهای بادکرده ام رو میبینم، یادم میفته که اون، همیشه و همه وقت باهام بوده و فقط بیشتر وقتها حواسم بهش نبوده.
نفهمیدم و نمیفهمم.
نمیدونم کی و کجا گیرش بندازم و اینهمه سوال رو که اینهمه سال یه گوشه دلم، جلوی چشماش نوشته ام، ردیف و پشت هم دوباره بچینم جلوش.
- توی تاریکی هرشب، دنبال کبریت میگردم تا نیمه سیگار عمر رو با طعم مونده و تلخش، دود کنم.
توی تاریکی، همه چیز مثل هم میشه. منطق من کنار منطق دنیا، حجم مشابهی دارن. نگران این نیستم که فلسفه من چرنده یا فلسفه کهنه و نخ نمای این دنیا.
کاش اینجا نبودم.
- میگن، فقط با اراده میشه ترک کرد. اما با کدوم اراده میشه واقعا "ترک" کرد ؟
دل خوش کرده ام به صدایی که از ته تهای دلم میگه :
"اگه میخوای بری، پیش او که رفتی، بهش بگو از خدا بخواد تو رو ببخشه"
میدونم اینبار هم که پیشش برم، باز یادم میره. اینبار به انگشتم، طناب میبندم...

نظرات دیگران : 83 پیام

حرفها دارم ، با تو ...
یکشنبه 15 خرداد 1384 - 11:48:53

یه چیزی، همچین درست و حسابی، قلمبه شده روی این دل بی صاحاب وامونده.
توی این زمونه ای که اصل معلوم نیست کجاست و فرع شده اصل، بازی میکنم توی یه بازی بزرگتری که ازش بی خبرم. فقط مطمئنم که هست. بیشتر از این نه زورم میرسه که بفهمم نه فرصتش پیش میاد.
سهراب سپهری ، سهراب سپهری بود . کتاب داشت و پیام. اما من ...
محمدم ... اما نه پیام آوردم و نه نشونه ای دارم. نه کتاب دارم و نه چیزی.
میخوام چشمهامو ببندم تا یه عالم بره توی ظلمات. مگه فرقی هم میکنه ؟
هنوز چندتا کار مونده که باید تموم بشه. اگه رخصت بدی ! بعدش ...
فقط الان یه آرزو دارم . بگم میشنوی ؟
میام پیشت ، بهت میگم. فقط قول بده بشنوی . یه جفت گوش میخوام. یا نه . یه گوش هم کافیه. هیچی نمیخوام بگی، فقط بشنو ... همین !
میدونی ... اینجا شنیدن سخت شده. از حوصله بنده هات بیرونه . ولی باز عظمت و مرامتو شکر، که اونقدر بهم یاد دادی تا بتونم لااقل واسه شنیدن، کسی و جایی رو پیدا کنم. میدونم ... همینم از سر ما زیاد بود ...

« کاش هرگز آن روز از درخت انجیر پایین نیامده بودی ... کاش ! »

نظرات دیگران : 67 پیام

شرم روایت ... شاید !
دوشنبه 1 فروردین 1384 - 22:40:48

میدونم ...
همیشه به حرفهام گوش دادی.
اما اینبار .... به خدا نمیتونم... 
میدونی ؟! دستهام داره میلرزه.
خودت میدونی چرا ؟!
چند بار این متن رو نوشتم و پاک کردم ؟
میدونی که حرفی ندارم.
تو که از من به خدای ما دوتا نزدیکتری ... پس میدونم که از آشوب این دل خبر داری.
دفعه پیش یادت هست ؟
اول جاده بود، ظهر بود، و بعد... دلم گرفت.
بارون و رفیق یادت هست ؟!
شاید یادت رفته باشه ... اما من یادم هست.

میام پیشت ... شاید فردا...
اونجا با تو و بوی گلاب و سبزی سبزه، تازه میشم.
اگه عمری بود و فرصتی، چند کلمه ای با تو و خدای تو حرف دارم ...
میام پیشت ، اما اینبار تو دلم آشوبه، تو چشام آشوبه، تو صدام آشوبه ...

عیدت مبارک

(از همه دوستان سهراب که در این مدت طولانی، خلوتشون رو به هم زده بودم، معذرت میخوام. هیچ توجیهی ندارم. فقط ... امیدوارم عذرخواهی من رو قبول کنید. عیدتون مبارک)

نظرات دیگران : 19 پیام

من به دیدار کسی رفتم در آن سر عشق ...
یکشنبه 2 فروردین 1383 - 12:54:28

1-
29 اسفند، ظاهرا مثل سالهای گذشته بود و همان سفر همیشگی.
اینبار هم تنها. اینبار سرما بود و برف بود و بارون و سکوت. اینبار شیشه گلاب من، بوی بارون میداد.
اما اینبار...
ناگفته هایم مثل همیشه نبود، کمتر بود. شاید همه را گفته بودم.
نه ....
خدایا ! چرا همه چیز را فراموش کرده بودم ؟!
چرا حرف تازه ای نداشتم ؟! چرا اینبار دلتنگ نبودم ؟
کجا رفته بود اونهمه بغض ؟
کجا رفته بود شوق ماندن ؟
خدایا ! میدانم . گناهکارم. بنده ای نیستم که به فرشته هایت با افتخار نشانش بدهی و بگویی "فتبارک الله احسن الخالقین"
اینبار مثل همیشه هم تو بودی و هم پیام آورت. من هم گوشه ای... اما "حرف" نبود.
تاریکم، میدانم... سرد شده ام، میدانم.
گرفتار شدم. ناکجا رفتم. خطا کردم.
خدایا ! به عظمتت قسم ... اینگونه مجازاتم نکن.
یا محول الحول والاحوال
حول حالنا الی احسن الحال

2-
هرچند زیارت سهراب، اینبار مثل همیشه نبود اما لااقل دست خالی برنگشتم.
گلستانه را پیدا کردم. اتاق آبی را و شاسوسا را.
و دوستی که او هم دچار بود.
جای همه خالی.
اگر عمری بود، اردیبهشت امسال، با اولین تور سایت سهراب سپهری، همسفر شما خواهم بود.

سال نو مبارک

نظرات دیگران : 70 پیام

دلم گرفته .... دلم عجیب گرفته است
شنبه 18 بهمن 1382 - 20:48:29

1-
خیلی وقت بودم دلم میخواست بنویسم.
این روزها خیلی سریع میگذرند. تندتر از همیشه.
جای همه واقعا خالی ... دوسه هفته پیش، دلم خیلی گرفته بود. بیشتر از همیشه. و امن ترین جا زیارتگاه سهراب بود.
هوا سرد بود و باد و هجوم خالی اطراف.
گاهی هم اگر لودرهایی که به فاصله چندمتری آرامگاه سهراب کار میکردند ساکت میشدند، سکوت هم میامد.
سکوتی که در آن ضیافت آهن و آجر، عجب غنیمتی بود برای شنیدن شعرهایش که میخواندم.

2-
آلبوم جدیدی به تازگی منتشر شده.
CD و کاستی جدید و بسیار زیبا از اشعار سهراب سپهری با صدای خسرو شکیبایی و آهنگسازی شهرام فرشید و تنظیم حمید صدری از موسسه فرهنگی هنری دارینوش که در سالگرد تولد فروغ فرخزاد یعنی 13 دیماه به نام "سهراب" منتشر شد.
انتخاب آهنگها هم فوق العاده است.
آثاری از Vangelis , Ennio Morrikone , Elia Cmiral و Hans Zimmer که به زیبایی برای هرشعر انتخاب شده اند.
برای اینکه مطمئن بشین که این آلبوم چقدر شنیدنیه و چقدر شاهکاره ، دو قسمت از 16 آهنگ این مجموعه رو ، هم برای play و هم برای Download گذاشته ام.
فقط ایندفعه فایلها Mp3 هستند که فکر کنم برای شنیدنشون همون Winamp یا مشابه اون کافی باشه.
خوش باشید.
یا علی

نظرات دیگران : 40 پیام

مثل یک گلدان، میدهم گوش به موسیقی روئیدن ...
پنجشنبه 22 آبان 1382 - 01:33:17

خیلی از بازدیدکنندگان سایت در مورد موسیقی انیمیشن Flash سایت سوال کرده بودند.
این آهنگ کار گروه آویژه است.
آلبوم آویژه و نام آهنگ "روستای سبز و سرخ"
جالب اینجاست که این آهنگ درباره روستای ابیانه - نزدیک کاشان زادگاه سهراب - ساخته شده است.
یک مطلب دیگه ....
اسم سهراب سپهری که در پایین صفحه گوشه سمت چپ کنار عکس سهراب نوشته شده -بالای اسم سایت - خط خود سهراب سپهریه.
این تصویر پایین هم، دست خط سهرابه.
موفق باشین.

نظرات دیگران : 58 پیام

سر هر دیواری، میخکی خواهم کاشت
سه شنبه 15 مهر 1382 - 21:02:21

او آمد...
با واژه هایی همه از جنس بلور
آمد تا به گلدانهایمان آب دهد.
آمد تا سر هر پنجره ای شعری بخواند.
آمد و ماند و هیچ وقت نرفت.
و چه مهمانی از او عزیزتر در ضیافت پاییز همیشگیمان
خوش به حال برگهای پانزدهمین روز مهر
خوش به حال گلدانها و بادبادکها
خوب شد آمدی
تولدت مبارک

نظرات دیگران : 29 پیام

دست درویشی شاید ...
دوشنبه 6 مرداد 1382 - 00:57:17

قسمتی از شعر "آب" با صدای استاد شهرام ناظری به صورت Real Audio
شاهکار سهراب و صدای استاد ناظری، توضیح بیشتری نیاز ندارند.
یا علی

نظرات دیگران : 53 پیام

تو اگر در تپش باغ، خدارا دیدی، همت کن ...
چهارشنبه 18 تیر 1382 - 20:08:7

سلام
چند وقته تصمیم گرفته ام، تمام آثار سهراب شامل شعرها و نقاشیها و نوشته ها و کتابهای سهراب رو به صورت مالتی مدیا روی یک CD جمع بکنم.
کار شروع شده و نمیدونم کی تموم میشه. قبلا یه همچین CD منتشر شده بود که راستش درعین اینکه خیلی کامل بود، به نظر من بیشتر تجاری بود .
حالا امیدوارم این CD اونی باشه که واقعا باید باشه !
در هرصورت.... سعی میکنم زودتر آماده بشه و در اولین فرصت خبرش رو اعلام میکنم.
موفق باشین ....

نظرات دیگران : 33 پیام

به سراغ من اگر می آیید ....
پنجشنبه 5 تیر 1382 - 19:03:39

بعد از سلام ....
حرفهای زیادی داشتم که بنویسم. حرف بود و زمان کم و مجال خیلی کمتر !
جور نشد....
حرفهای نگفته ای که باید زمان خودش گفته میشد. از سالگرد سهراب و سفرها و روزهای خوبی که با او بوده ام.
مثل همیشه ..... خوب بود.
چند روز پیش، ماهنامه (یا شاید دوماه نامه) سهراب رو دیدم.
سومین شماره این مجله همین چندوقت پیش منتشر شد . تاریخ دقیقش رو نمیدونم.
نسبت به شماره های قبل، طراحی بسیار بهتر و مطالب بسیار باارزشی داره.
با یادداشتهایی از آیدین آغداشلو، معصومه سیحون، برادران مافی، طاهره صفارزاده و ...
و پیشنهاد اینکه ، خوندنش رو از دست ندین.

نظرات دیگران : 25 پیام

رفته بودم سر حوض
جمعه 1 فروردین 1382 - 16:08:23

پنجشنبه، بیست و نهم اسفند 1381
حساب و کتابی با دلم داشتم که باید قبل از سال تحویل سرراست میشد.
برای رسیدن به امامزاده سلطانعلی مشهد اردهال ، چیز زیادی احتیاج نبود. جز یه خورده همت و یه یاعلی با یه دل غسل داده.
ساعت حدود 3 بعدازظهر، من بودم و یه گلدون کوچیک و یه ظرف کوچیکتر سبزه و سنگ سفید سهراب.
حرفهای زیادی با خودش داشتم و حرفهایی هم با خدایی که او خوب شناخته بودش.
چند ساعتی که اونجا بودم، باز سهراب رو غریب دیدم.
چند نفر آمدند، فاتحه ای خواندند و ....
"خدا رحمت کنه سهراب رو"
اما چه رحمتی از این بزرگتر میتونه نصیب آدم بشه که قبل از مردنش، اینقدر به خدا نزدیک بشه?
غروب شده بود. تا چند ساعت دیگه عید میشد و من باید میرفتم.
تمام حرفهایی را که باید به او میگفتم، گفته بودم جز تبریک سال نو.
توی اتوبوس، موقع برگشتن، تازه فهمیدم هنوز چه قدر حرف نگفته با او دارم.
دستهام بوی گلابی رو میداد که مزارش رو شسته بود.
سهراب، عیدت مبارک
عید همه مبارک

نظرات دیگران : 34 پیام

ترا در سر آغاز یک باغ خواهم نشانید
یکشنبه 11 اسفند 1381 - 00:21:13

خیلی وقت بود اینجا چیزی ننوشته بودم.
روزهای زیادی گذشت... خوب یا بد ، چیزیه که بعدها معلوم میشه.
اما هیچ روزی نشد که چند بار اینجا سر نزنم.
دیدن اینهمه عاشق، دور از انتظار نبود.
یادم هست.....
بار اول که زیارت سهراب رفتم، یکی از دوستانی که همراه ما بود کنار آرامگاه ساده و بزرگش نشسته بود و تار میزد.
غریبه ای رد شد و با تمسخر گفت : اگر او میدونست که همچین آدمایی دورش جمع میشن و مطربی میکنند، هیچوقت معروف نمیشد.
گفتم : کاش کنار قبر همه ما، اینهمه آدم جمع بشه و از اون پایین بشه صدای تار یه آدم عاشق رو شنید که میخواد حرفهای دلش رو یه جوری به گوش عزیزش برسونه.

حرفهای زیادی دارم. از اینکه چطور شد که من مرتکب درست کردن همچین خونه کوچکی برای سهراب شدم.
در اولین فرصت، مطالب جدیدتری به سایت اضافه خواهم کرد. تا خدا چی بخواد.
درضمن، همین امروز تعداد E-Greeting هایی که از طریق این سایت ارسال شده، چهار رقمی شد.
خوشحالم....
تا بعد

نظرات دیگران : 11 پیام

باد میرفت به سروقت چنار ...
چهارشنبه 25 دی 1381 - 14:48:16

امروز داشتم مجموعه صدای پای آب رو که با صدای خسرو شکیبایی دکلمه شده، گوش میکردم.
تا رسید به "پیغام ماهی ها" که من خیلی دوستش دارم.
دیدم حیفه بقیه گوش نکنند. برای همین اون قسمت رو Real Audio کردم و گذاشتم توی سایت.
راستش من از قوانین کپی رایت یه چزایی سرم میشه ! برای همین عرض میکنم :
این CD اسمش "صدای پای آب هست" با صدای خسرو شکیبایی و صاحب امتیازش موسسه فرهنگی هنری دارینوش.
درضمن این کار رو بدون اجازه اونها انجام داده ام و قاعدتا الان من تحت پیگرد قانونی هستم !
زندان قصر - بند 8 - کمپوت یادتون نره !

نظرات دیگران : 53 پیام

تماشای آبی آسمان تماشای درون است !
یکشنبه 22 دی 1381 - 22:33:12

اتاق آبی به سایت اضافه شد.
چون خیلی طولانی بود، در 7 بخش همین الان در قسمت آثار سهراب (لینک بالای صفحه) در دسترسه.
واقعا خوندنی و شاهکاره.
قابل توجه نسیم عزیز و همینطور droppedstar و بقیه دوستان...
بزودی بخش واژگان در شعر سهراب هم به سایت اضافه میشه....
بعدش هم، خب.... خدا میدونه !

نظرات دیگران : 14 پیام

ما، جنگل انبوه دگرگونی !
چهارشنبه 18 دی 1381 - 19:06:20

چند تا E-Card جدید در بخش E-Greeting سایت اضافه شد.
چند تا از اشعار مجموعه حجم سبز هم از قلم افتاده بود که اونها رو هم اضافه کردم.
در ضمن ! یه خبر خوب......
تایپ "اتاق آبی" هم بالاخره تموم شد و به زودی اون رو به سایت اضافه میکنم.
اگه زنده بودم، فردا......

نظرات دیگران : 15 پیام

چه درونم تنهاست
شنبه 14 دی 1381 - 20:59:54

امشب اومدم و دوباره اینجا رو دیدم.
یه دل سیر همه جاش رو چرخیدم.
این رو خودم نباید بگم. ولی به خدا هنوز همه جای این سایت برام تازه است. هنوز برام غریب و ناآشناست.
انگار تازه اینجا رو پیدا کرده ام.
حیف...... جای خودش چقدر خالیه.
دلم گرفته...... خیلی.....
دیگه چی دارم بگم ?!

نظرات دیگران : 29 پیام

این سایت همین چند دقیقه پیش، راه اندازی شد.
جمعه 29 آذر 1381 - 00:04:50

خب..... بالاخره این سایت راه اندازی شد.
درست یادم نیست چه قدر درست کردن این سایت طول کشید. ولی مطمئنا جذابترین کاری بود که تا بحال انجام داده ام.
احتمالا در برخی از بخشهای سایت، ایراداتی وجود داشته باشد که لطفا این ایرادات را به آدرس info@sohrabsepehri.com بفرستید.
درضمن برای تکمیل این سایت به کمک دوستان احتیاج دارم. چجوریش رو نمیدونم.
بعدا بیشتر توضیح خواهم داد....
تا بعد.

نظرات دیگران : 93 پیام

حق
به نام آنکه دوستی را آفرید، عشق را ، رنگ را ... به نام آنکه کلمه را آفرید.
و کلمه چه بزرگ بود در کلام او و چه کوچک شد آن زمان که میخواستم از او بگویم.
سالهاست دچارش هستم. و چه سخت بود بیدلی را ، ساختن خانه ای در دل.
و این دل بینهایت، چه جای کوچکی بود برای دل بیتابش.

او رفت و من نشناختمش . در تمام میخکهای سر هر دیوار، آواز غریبش را شنیدم
اما نشناختمش. همانگونه که بغضهای گاه و بیگاهم را نشناختم.
فقط آنقدر او را شناختم که در سایه های افتاده به کلامش، به دنبال جای پای خدا باشم.

اینجا، هر چه هست، جز با صداقت او و کلام و نقشهای او، حوض بی ماهیست.
شاید مزرعه ای باشد با زاغچه ای بر سر آن
زاغچه ای که هیچکس جدی نگرفتش .
اینجا را هدیه اش میکنم. به آنکس که برای سبدهای پرخوابمان، سیب آورد.
حیف که برای خوردن آن سیب، تنها بودیم . چقدر هم تنها ...

نظرات (0)

posted by lawstudents @ 2:31 AM 0 comments

Wednesday, September 14, 2005

Sunday, September 11, 2005